(خرده خاطرات ژوزه ساراماگو)

- جونم، سلام.
+ سلام. خوبی؟ کجایی؟
- خونه.
+ مگه قرار نبود بیای اینجا؟
- گفته بودم بهت که. فقط روزای فرد می تونم بیام که قبلش با ماشین میرم سر کار.  شرکت طرح زوج و فرده.
+ خب امروز هم سه شنبه س دیگه!
- امروز دوشنبه س فدات شم.
+ ای بابا! امروز سه شنبه س! چک کن خودت

در همان حال کانالها را بالا و پایین می کنی، سر توی سررسید می چرخانی، روزنامه دیروز را چک می کنی، بله! امروز سه شنبه است و تو یک روز عقب مانده ای. ماجرا را با خنده و شوخی تمام می کنی و قول می دهی تا یک ساعت دیگر خودت را به فلان جا برسانی. چای را سر می کشی‏، دوش می گیری‏، حاضر می شوی، از در می زنی بیرون و می روی توی پارکینگ. اما ماشین آنجا نیست! می ترسی، هول می کنی، گیج و منگ سرت را به اطراف می چرخانی، بالای درخت را نگاه می کنی شاید ماشین رفته باشد آن بالا، توی استخر را می بینی شاید ماشین دلش آب تنی خواسته، می نشینی روی پله ها تا فکر کنی باید چه خاکی به سرت بریزی، و با کمی فشار موضوع را به یاد می آوری. اینکه صبح می دانستی امروز سه شنبه است. اینکه چون می دانستی امروز سه شنبه است با ماشین رفته ای شرکت. اینکه ماشین را دو تا کوچه بالاتر از شرکت پارک کرده ای. اینکه ماشین دو تا کوچه بالاتر از شرکت پارک شده و تو پیاده و با مترو برگشته ای. اما یادت نمی آید که کجا و کی و چطور ذهنت دور زده و برگشته یک روز به عقب. که چگونه تو با سه شنبه وارد و با دوشنبه خارج شده ای.

بر می گردی بالا. لباسهایت را دوباره عوض می کنی، یک لیوان چای می ریزی، دو تا شکلات بر می داری و می روی ولو می شوی روی کاناپه. گوشی را دستت می گیری و برای کسی که به تو زنگ زده بود یک پیغام می فرستی:‌«ببخشید. برامون مهمون اومد، امروز نمی تونم بیام. باشه برای یه وقت دیگه»

کمی منتظر ماند، و چون نیمکت گوشهء پارک پاسخی نداد، رفت و باقی حرفهایش را برای تیر چراغ برق زد.

گاهی می شوی یک پناهگاه بین راهی، یک جایی در مسیر، که فقط به خودت پناه می دهی.

(آدم اول – آلبر کامو)

با دست به جلو اشاره می کند و پیش پای مرد می ایستد. مرد سوار می شود و کنار من می نشیند. راننده از توی آینه به مرد نگاه می کند و می گوید:‌«درست جواب بده آدم بدونه کدوم وری میخوای میری. میگم مستقیم همینطوری نگاه نکن!» مرد با شوخی جواب می دهد که شنبه روز سختی ست و هنوز درست و حسابی بیدار نشده و مغزش خواب مانده است. راننده می گوید:‌«خب از خونه نیا بیرون!» مرد باز هم با خنده جواب می دهد که اگر کارمند نبود خواب صبح را با هیچ چیز عوض نمی کرد. راننده رو می کند به پسر بچه و با صدای بلند می گوید:‌«پس سه هزار تومن رو گم کردی. خب حواست کجا بود بچه؟» پسر بچه دوباره به راننده نگاه می کند و چیزی نمی گوید.

با دست به جلو اشاره می کند و زن انگشتش را مستقیم در امتداد خیابان می گیرد. راننده ترمز که می زند، زن می پرسد:‌«میدون؟» راننده با عصبانیت جواب می دهد:‌»این یعنی مستقیم! فهمیدنش سخته؟ ای بابا! مستقیم رو نشون میده میگه میدون! دایره بلد نیستی بکشی؟» چند متر که جلوتر می رود دختری با دست مستقیم را نشان می دهد و همزمان می گوید:‌«مستقیم؟» راننده ترمز می زند و دختر سوار می شود. راننده از توی آینه به دختر نگاه می کند،‌ اما خطاب به مرد می گوید:‌«یارو دستش رو اینوری میگیره میگه امام حسین، اونوری میگیره میگه تجریش، این خانما نمیتونن جهت رو تشخیص بدن. البته هیچی رو تشخیص نمیدن! اما انگار قطب نماشون تعطیله، فقط آهن رباشون کار میکنه!» راننده می زند زیر خنده، اما مرد حرفی نمی زند. راننده رو می کند به پسر بچه و با صدای بلند می گوید:‌«پس سه هزار تومن رو گم کردی. خب حواست کجا بود بچه؟» پسر بچه باز به راننده نگاه می کند و چیزی نمی گوید.

قبل از پل راننده پسر بچه را پیاده می کند و کرایه نمی گیرد، چون حالا همه می دانیم که پسر بچه سه هزار تومنش را گم کرده است. بعد از پل مرد کرایه اش را می دهد، تشکر می کند و پیاده می شود. انتهای خط، بدون گفتن حرفی، می زنم روی شانهء راننده و اسکناس را به سمتش می گیرم. بقیه پولم را که بر می گرداند می گوید:‌«بفرمایید آقا، بقیه پولتون، خدمت شما». چند لحظه بعد دختر دستش را به سمت راننده می گیرد و می گوید:‌«آقا ممنون. بی زحمت همینجا پیاده میشم» راننده بقیه پول را که بر می گرداند می گوید:‌«بیا بگیر!»

من و دختر همزمان پیاده می شویم. او می رود بالا، من می روم پایین، راننده دور می زند.

* عنوان پست از متن آهنگ گرفته شده است

نیشت بسته می شود و می خزی گوشه ای و آرام تراس را پیدا می کنی و می ایستی  رو به کوچه و تنها سیگاری روشن می کنی و دودش را شلیک می کنی به سمت ماه که از آن بالا خیره شده به تو. سیگارت که تمام شد فیلترش را پرت می کنی پایین و برمی گردی لای همان همهمه، لای همان مهمانی. کسی برایت دست تکان می دهد، یک نفر به تو لبخند می زند، یک نفر از آن ته فریاد می زند «کدوم گوری بودی؟» و یک نفر هم لیوان به دست به سمتت می آید. برای اولی دست تکان می دهی، به دومی لبخند می زنی، جواب سومی را با انگشت وسط می دهی و لیوان را از دست چهارمی می گیری و می روی یک کناری می نشینی.

چند جرعه بالا می روی، کمی سرت را می چرخانی، کمی فکر می کنی، کمی بیشتر فکر می کنی، همانطور نشسته ای به تماشای آدمها که لیوانت را روی می گذاری و چشمانت را می بندی و نفس عمیقی می کشی و از جایت جست می زنی، می روی وسط و به زور خودت را سوار موسیقی می کنی و به رقص میوفتی.